Wyobraźmy sobie, że świat w kontekście polityczno-społecznym, to rynek finansowo-handlowy, w którym prym wiodą hipermarkety. Uznajmy, że jest ich 3. Dajmy na to:

1 – A – USA, spółka córka B – Europa

2 – T – ROSJA

3 – C – Chiny

A zatem jak się domyślamy hipermarkety A,T i C zdominowały wiekszość rynku. Tanio u nich, można pospacerować z rodziną w niedzielę zamiast iść do nudnego kościoła, wypić kawę, umówić na randkę, no i przede wszystkiem zrobić zakupy na cały tydzień, żeby nie latać codziennie do osiedlowego, gdzie drogo. A,T i C dzielą się strefami wpływów, walczą o nie, stosują nierzadko brudne sztuczki, aby to właśnie do nich zawitał konsument. Uzależniły od siebie pomniejsze sklepiki osiedlowe, jeśli te zdołały przetrwać. Te, którym to się udało ledwo wiążą koniec z końcem. Jedne nie zważają na działania wielkich sieci, inne staraja się reagować. I jednym i drugim wydaje się, że są niezależne, podczas gdy w rzeczywistości ich byt jest ściśle spleciony z działalnością molochów. Mają co prawda wolna ręke co do tego jaką metodę wybrać by interes sie krecił: uprzejmość wobec klientów, świeże produkty, niska pensja dla ekspedientki, przeterminowane produkty, promocje na nie itd, itp. Gdy jednak wielka sieć postanowi na danym terenie wykosić małe sklepiki, to zrobi to bezlitosnie. Zrobi to tak, że sklepik padnie, lub bedzie wegetował, tak aby własciciel nie umarł z głodu i zaopatrywał się w hurtowni, której włascicielem jest znajomy prezesa A, T lub C. Istnieja także tereny sporne miedzy sieciami, bedące areną nieczystych zagrywek. Najcześciej następuje tak zwany dil i prezesi dziela sie wpływami na danym terenie. Gdy ktos złamie umowę, następuje ponowna walka. Małe sklepiki znajdujace się na tych terenach są tylko tłem architektonicznym o znaczeniu wartosci materialnej obiektów. Ludzie, praca i życie sklepikarzy mierzone jest tylko i wyłacznie wartosciami finansowymi. Bez znaczenia jest ich samopoczucie. Biznes jest biznes jak mawiają debile. Nieistotne są metody walki, lecz osiągnięcie zysku. Istnieja także tereny niczyje, o małych wartosciach zbytowych. Sieci angażuja sie tam sporadycznie, gdyz koszty biznesu są tam niewspółmiernie wysokie w stosunku do ewentualnych zysków. Na te tereny wysyła się cieci, by pilnowali bezdomnych, by z kolei ci nie zbudowali sobie czasem oazy, nie płacąc podatków. To byłoby karygodne!

Jeśli chodzi o sytuacje wewnątrz obiektów A,T i C, to jest ona uzależniona od tego kto jest prezesem danej spółki. W jednych panuje miła atmosfera, a normy czasu pracy sa przestrzegane. W innych panuje niemiła atmosfera, a normy czasu pracy są nagminnie łamane. Wszystkie sieci łączy jednak jedno – niskie zarobki. Pracownicy mogą pocieszać się tym, że występuje zawsze pewna doza wolności. Polega ona na tym, iż prezes A bawiący w Paryżu, nijak nie jest w stanie skontrolować, czy Pani Krysia, która sprząta w A w Zielonej Górze, nie zakurzyła fajki pokoju myjąc ubikację, gdzie na szczeście jeszcze nie ma kamer. Choć kto wie, pewnie do czasu? Miejmy nadzieję, że chociaż dadzą sie nam wysrać w spokoju!