Oś ziemi przesunęła się o co najmniej 10 cm, a bieguny dryfują. Nawet dzień, w wyniku wczorajszego trzęsienia ziemi w Japonii, skrócił się o 1,6 mikrosekundy! Zmierzamy ku piątemu wymiarowi. Pierścień światła z Plejad zbliża się ku naszej planecie. Dziś dużo czytałam. Dzień taki duszny, od rana napięcie, jakby prąd przeszywał ciało. Czy wiedzieliście o tym, że częstotliwość drgań ziemi zwiększa się? Do jej określenia używa się tzw. skali Schumanna - dotychczas drgania te oscylowały w okolicach 7,8 Hz, obecnie wartość ta poszła w górę do 9 - 15 Hz i systematycznie rośnie. Tak jakby ziemia przygotowywała się na wielki wdech.  Gdy zdarzenia i nauka potwierdzają to, co wielu ludzi wie od dawna, jakoś tak  się wszystko porządkuje w głowie. Bo wcześniej to była tylko (aż?)  intuicja, a teraz racjonalny komunikat. Coś jak teoria strun, która próbuje opisać Boga.
Niezwykłe jest to jak naród ogarnięty tragedią - ze spokojem przyjmuje to co przychodzi. Czuje się ten Zen Japonii. Rzecz jasna, nie znam języka, ale widzę twarze, które wydają się spokojne. Maluje się na nich zgoda na to co jest. Każdy z tych ludzi niesie własną historię, dla wielu, jeśli nie dla wszystkich - katastrofa to bez precedensu, a jednak czuć spokój.
Można się wiele nauczyć.

PS. Ten malutki napis pod czerwoną kulą głosi Help Japan. Pytanie tylko jak... Medytacją? Modlitwą? Datkiem? Pokorą? Może pokłonem przed tajemnicami Matki Natury?

Przedwiośnie. Słodko - gorzko. Jeszcze brudne resztki śniegu, wiatr kołyszący wielkie flagi - banery, ziemia brunatna, za taflą cieniutkiego lodu, a wszystko już tam się budzi do życia pod nią. Wszystko pęcznieje, nabiera w płuca powietrza, soki gromadzi.
Cztery piąte mojej nowej płyty smakuje gorzko, jedna piąta - słodko. A może tylko MI się tak wydaje? Chcę, żeby się to odwróciło - niech gorzki będzie szczyptą, a nie garścią. Pracuję  nad tym codziennie - klucze mam w kieszeni. Z jakiegoś powodu jednak, co rusz próbuję wytrychem drzwi otworzyć. Może kieszeń za głęboka, czy ja wiem?
Naprawdę, goliat siedzi  w środku. Tu nie chodzi o jakieś pojedynki z ludźmi i sytuacjami na zewnątrz - to wszystko naprawdę się zmienia, gdy my się zmieniamy. Wiem, wiem - banały. Właściwie, przez lata byłam skłonna uważać te rzeczy za banały. Pewnie dlatego, że otoczyłam się murem i nie chciałam, żeby to we mnie wezbrało i żeby mury pękły. Nie chciałam tego w sobie przeżyć.I oczywiście twierdziłam, że jest całkiem odwrotnie niż jest. A to jest proces. To musi trwać. Mistrz robi małe kroki. Idzie we mgle, jest mgłą i wydawać by się mogło - nie ma go wcale. A potem, gdy uczeń staje się gotów - mistrz wynurza się jak z mleka i kładzie dłoń na ramieniu ucznia.

W Walentynki sfotografowałam to piękne wyznanie, które uczynił niestrudzony wielbiciel Kitek nieznanej mi Ani. (Przymiotnik "niestrudzony" całkiem pasuje - toż to trud, żeby taką płachtę umocować...) Epicki gest. I oby i oby! A ja wciąż jeżdżę z takim małym serduszkiem I LOVE YOU, które dynda na środku przedniej szyby, bym nigdy nie zapomniała, jak to się wszystko w życiu odwraca na drugą stronę. Ale nie, wcale nie uważam, że Ania nie będzie najważniejsza. Prawdę mówiąc - życzę jej z całego serca by była.
Z tym że jaki koń jest, każdy widzi...

Myślę sobie, że przez całe moje życie nie weszłam w taką ilość interakcji z ludźmi jak w ostatnich miesiącach. Dużo z tego zdarzyło się właśnie na owym portalu. Pomyślicie - eee, płytkie kontakty. Bezpieczne takie. Higieniczne.  Ale nie. To były inspiracje. Olśnienia.

W ogóle ten rok był lekcją, jakiej dotąd nie odebrałam. Kwanty i kwarki. Szczerze się cieszę, że lekcja ta właśnie odchodzi w przeszłość. Kto by się chciał uczyć tych kwarków...
Na zdjęciu moja mała choineczka na drewnianym stelażu. Znalazłam ją w zatłoczonym centrum handlowym i od razu postanowiłam zabrać ze sobą. Najpierw miałam taki plan, żeby ta wigilia była inna niż wszystkie. Zresztą i bez planu, byłaby, ale chciałam spotęgować, wydostać się z tych ciasnych ram, przewrócić wszystko do góry nogami. Pomyślałam, że to będzie dobry dzień, żeby zrobić to, co zwykłam robić od czasu do czasu, a w każdym razie od sierpnia, gdy na powrót zamieszkałam na wielkim osiedlu  - pójść ulicą, pogapić się w okna i zobaczyć jak wygląda szczęście. Wiem, że nie uwierzycie, ale szczęście naprawdę "wygląda". Widziałam je wiele razy i gdyby nie fakt, że brak mi talentu, pewnie bym je jakoś pędzlem namalowała. A tak, mogę je tylko próbować ująć w słowa albo i w melodię. W każdym razie, szczęścia nie poszłam szukać w oknach blokowisk jak jakaś dziewczynka z zapałkami, bo się rozchorowałam.

I chyba tylko dlatego ugotowałam barszcz. Żeby się cieplej na sercu zrobiło.
Telefon pika. Co rusz przychodzą smsowe życzenia. Takie jak z  automatu rozsyła się do całej książki adresowej. Jestem pozycją pod K w tylu książkach adresowych. W zasadzie nie powinnam czuć się samotna.

To już ostatni wpis na moblogu. Jak wiecie (a może nie wiecie) - moblog zamyka swe podwoje od lutego. Przenoszę zatem cały majdan na  BLOG. PATRYCJA.PL http://blog.patrycja.pl/
Bardzo Wam dziękuję, że byliście tu i bardzo Was zapraszam byście mi towarzyszyli i tam.
Wszystkiego dobrego!

Jakbyście chcieli poczytać coś więcej, jestem na Facebooku. Prawie codziennie.